Γεια σας ...
Κανένας άνθρωπος μετά από ένα δυσάρεστο γεγονός
δεν μένει ίδιος
και εγώ το ξέρω πολύ καλά αυτό.
Αυτό που κάνω είναι να προσπαθώ
με τις βόλτες στην θάλασσα
να ηρεμήσω τα αισθηματά μου
για να γράψω ...
Λίγες μέρες μετά την επισκεψή μου στην Ογκολογική Μονάδα Παίδων «Μαριάννα Β. Βαρδινογιάννη – ΕΛΠΙΔΑ μου ήρθε στο μυαλό ένα γεγονός που είχα αντιμετωπίσει πριν αρκετά χρόνια στο φιλικό μου περιβάλλον.
Κανένας άνθρωπος δε θέλει να μένει μόνος του και σίγουρα όχι ένα παιδάκι.Ότι πρόβλημα και να έχει θέλει να έχει φίλους που να το αγαπάνε και το παίζουνε. Ειδικότερα ένα παιδάκι που έχει νοσήσει από καρκίνο αισθάνεται τόσο μόνο του χωρίς τους φίλους του στο νοσοκομείο που δεν μπορούν να το επισκεφτούν λόγω μικροβίων. Όμως τι γίνεται όταν ένα παιδάκι βγαίνει απ' το νοσοκομείο και είναι καλά αλλά οι γονείς των φίλων του δε στέλνουν το παιδί τους να παίξει με το παιδάκι για να μην κολήσει όπως λένε;
Ο παιδικός καρκίνος αλήθεια κολάει; Μπορεί ένα παιδί να κολήσει ένα άλλο παιδί;
Αυτές τις απορίες είχα όταν αντιμετώπισα πριν λίγο καιρό ένα παιδάκι στο φιλικό μου περιβάλλον που είχε νοσήσει πριν δύο χρόνια και τώρα απλά έκανε εξετάσεις και το παρακολουθούσε.
Ο φίλος του που πριν τρία χρόνια έλεγε πως είναι ο κολητός του έπαψε να έρχεται για να παίξουνε γιατί οι γονείς του φοβόντουσαν μη κολήσει και το δικό τους παιδάκι. Χαρακτηριστικά τους είχα ακούσει που έλεγαν πως αυτοί δεν θα αντέχαν το παιδί τους να είναι άρρωστο από κάτι που δεν ήθελαν.
Από την πρώτη στιγμή που το άκουσα δεν ήξερα τι να πω. Αισθάνομουνα πως ήμουνα το παιδάκι που είχε νοσήσει και ο φίλος μου με είχε προδώσει. Έπρεπε κάτι να κάνω γι' αυτό το παιδάκι αλλά δεν ήξερα τι. Άνοιξα το Internet και πληκτρολόγησα "Κολάει ο Καρκίνος;". Μπροστά μπρόστά ήταν η σελίδα Μείνε δυνατός με ένα αρθρο με τίτλο "
Μύθοι και πραγματικότητα για τον Καρκίνο". Διαβάζοντας αυτή την σελίδα καταλαβαίνω πως βρήκα τις απαντήσεις που πρέπει να δώσω στους γονείς του παιδιού που φοβούνται. Το εκτυπώνω και τους το πάω με την ελπίδα να αφήσουν το παιδί τους να δει τον φίλο του αφού όπως λέει το χαρτί δεν κινδυνεύει πια.
Η μητέρα του το παίρνει στα χέρια και δε το κοιτάει καν και μου λέει αφηνοντας με άναυδη: Αυτό το παιδί είναι άρρωστο και δεν αφήνω το παιδί μου να παίξει μαζί του ότι και να λέει το χαρτί εγώ δε το πιστέυω. Δε θέλω να έχουνε πια καμία επαφή και ούτε να με ενοχλήσετε ξανά γι' αυτό το θέμα. Έφυγα από εκεί σκεφτόμενη πόσο λάθος έκανε που δεν θέλησε να διαβάσει αυτό το χαρτί.
Ο μικρός μου φίλος ήταν φανερά στεναχωρημένος για όλα αυτά που είχαν συμβει με τον φίλο του αλλά δε τον αφήσε μόνο του η οικογενειά του και μετά από πολύ στεναχώρια και κλάμα ηρέμησε. Ένιωθε όμορφα που τους είχε κοντά του και δεν ήθελε τίποτα άλλο.
Το παιδάκι πια έχει γίνει καλά μια απ' ότι έμαθα πέρασαν τα πεντε χρόνια που έπρεπε να κάνει εξετάσεις και συνεχίζει την ζωή του. Πάντα στο πίσω μέρος του μυαλού του έχει αυτό το γιατί να συμβεί αυτό με τον φίλο του αλλά οι γονείς του είναι συνέχεια δίπλα του. Έκανε καινούριους φίλους που κατάλαβα πόσο καλό παιδί είναι. Δεν τους σταμάτησε το γεγονός πως πριν από 5 χρόνια είχε νοσήσει από τον παιδικό καρκίνο. Το μόνο που τους ενδιέφερε είναι να είναι καλά ο φίλος τους που είχε ταλαιπωρηθεί τόσο στην ζωή του παρόλο που ήταν μόνο 9 χρονών. Με κείνο το παιδί αφου οι γονείς του δεν ήθελαν δεν μίλησε ποτέ ξανά.
Όλοι οι άνθρωποι χρειαζόμαστε κάποιον άλλον άνθρωπο να μας πει μια ζεστή κουβέντα και να ξεχάσουμε τον πόνο. Όμως τα παιδιά χρειάζονται πολύ περισσότερο τους φίλους τους για να τους βοηθήσουν να ξεχάσουν ότι περάσανε.
Σας ευχαριστώ πολύ για τα όμορφα σχολιά σας.
Φιλάκια ...
